Donatie PMDD Nederland

100 km voor wie elke maand opnieuw moet vechten

Soms leer je iets pas echt kennen als het dichtbij komt. Niet uit een boek, niet van een scherm — maar omdat je het ziet bij iemand van wie je houdt.

Zo leerde ik PMDD kennen.

PMDD — Premenstruele Dysfore Stoornis — is meer dan "een paar lastige dagen." Het is een aandoening die elke maand opnieuw het leven op z'n kop kan zetten. Extreme vermoeidheid, angst, somberheid, het gevoel de controle te verliezen over je eigen hoofd. En dan, alsof er niets gebeurd is, trekt het weer weg. Tot de volgende keer. 1 op de 20 vrouwen heeft PMDD — het is dus allesbehalve zeldzaam. Toch duurt het gemiddeld 12 jaar voordat de juiste diagnose wordt gesteld. Twaalf jaar van twijfel, onbegrip en het gevoel dat het aan jezelf ligt. En als de diagnose er dan eindelijk is, blijkt er nog geen geneesmiddel te bestaan. De cijfers die het hardst binnenkomen: 34% van de vrouwen met PMDD doet ooit een zelfmoordpoging. Dat is geen bijzaak — dat is urgentie.

Het lastige aan PMDD is dat het vaak niet herkend wordt. Niet door artsen, niet door de omgeving, en soms zelfs niet door de persoon zelf. Je denkt dat het aan jou ligt. Dat je overdrijft. Dat iedereen dit heeft. Tot je eindelijk de juiste informatie vindt — en de puzzelstukjes op hun plek vallen.

Dat moment heb ik van dichtbij meegemaakt. De opluchting van herkenning, maar ook de frustratie dat het zo lang heeft moeten duren. Dat er nog zo weinig bekendheid is. Dat zoveel mensen in stilte worstelen met iets dat wél een naam heeft, maar nog te weinig gezichten.

Daarom loop ik op 14 augustus de Dodentocht: 100 kilometer binnen 24 uur door België. Niet omdat ik iets te bewijzen heb, maar omdat ik weet dat elke stap telt. Elke euro die ik ophaal gaat naar de Stichting PMDD Nederland — een stichting die zich inzet voor bekendheid onder professionals en vrouwen, zodat PMDD her- en erkend wordt. Want pas als je weet wat het is, kun je er iets aan doen.

100 km is ver. Het wordt zwaar, het wordt pijnlijk, en er komen momenten dat ik wil stoppen. Maar dat is precies het punt: Mensen met PMDD kunnen niet stoppen. Zij lopen elke maand opnieuw hun eigen dodentocht — en dat verdient aandacht, onderzoek en actie.

Wil je me steunen? Elke donatie, hoe klein ook, maakt verschil. En zelfs als je niet doneert: Deel dit bericht, praat erover, en help PMDD de bekendheid te geven die het verdient.

Samen maken we het verschil. Stap voor stap.